Óskiljanlegt

Þjóðhagslega hagkvæmt að eyðileggja vatnsból Reykvíkinga? Kröfuganga gegn því að umhverfisráðherra setji spurningamerki við áformin? Jah, detti mér nú allar dauðar lýs úr höfði!

Jæja

Færsla um þjóðgarðamaraþon með Ásdísi og seinni hluta vorferðalagsins liggur enn hálfkláruð og rykfellur víst enn frekar fram að jólum með þessu áframhaldi. Ég ætlaði ekki að hætta að blogga en einhvern veginn snýst nú allt um kennslu, að undirbúa kennslu, fara yfir verkefni, skrifa verkefni, ígrunda (í kennaranáminu) og fleira í þá áttina þessa dagana. Stundum gerast samt hversdagsörsögur sem segja mætti frá á blogginu (svona þegar tóm gefst til skrifa) og hér að neðan kemur ein slík.


Júdó er sniðugt. Einhvern tíma lærði ég undirstöðuatriðin í júdó hjá Bjarna Friðrikssyni í Ármanni. Ef ég man rétt þá var Helgi Tómas að æfa þar og ég fékk að fljóta með. Það fyrsta sem maður lærir í júdó er að detta og þessi lærdómur virðist byggjast inn í mann líkt og sundtök eða hjólstig. Alla vega er ég tvisvar búin að lenda í slysi á hjólinu síðan í sumar og í bæði skiptin hefur það bjargað miklu að ósjálfrátt fór ég í júdórúllu í stað þess að bera fyrir mig hendurnar. Í fyrra skiptið var ég að leita að götunni hennar Rástu og hjólaði á ljósastaur (!) í þungum þönkum yfir hvort það væri nú þessi gata eða sú næsta. Seinna skiptið var núna um daginn. Þá kom skyndilega bíll á fleygiferð út úr innkeyrslu og ekki séns að stoppa eða beygja frá svo kabúmm ég flaug í boga og lenti fyrir einhverja heppni á grasigróinni umferðareyju, heil á húfi fyrir utan stórt mar og tognaða tá. Annað hvort er ég svona ljónheppin eða júdóið bjargaði því að meiðslin urðu ekki verri en þetta.

Dýrasta klósettferð lífs míns

Eftir notalegt sunnudagskvöld með Huga, Óla frænda frá Svíþjóð, Peter, Stefan, Heiðari, Líneyju og Sigga og pabba og mömmu hjóluðum við Stefan á Guðrúnargötuna og hófumst handa við samsetningu skrifborðs og fleira sem flutt hafði verið af Reynimelnum fyrr um daginn. Seinna um kvöldið var von á Anniku frá Freiberg sem tekið hafði skyndiákvörðun um að fljúga til Íslands og krækja þannig í skottið á ferð foreldra sinna um miðhálendið.

Georg mætti á svæðið til að taka á móti Anniku, við bjuggum um hana á sófanum og ég ætlaði rétt sem snöggvast að skreppa á klósettið þegar ógæfan reið yfir. Kannski svolítið dramatískt orðalag en lykillinn sumsé brotnaði í skránni þegar ég ætlaði að yfirgefa náðhúsið! Þá voru góð ráð dýr. Eftir nokkrar bollaleggingar fjarstýrði ég Stefan til að hringja í pabba í von um að hann gæti lánað okkur verkfæri. Enginn svaraði. Næsta ráð var að hringja í Sigga og Líneyju og til allrar hamingju voru þau ekki farin að sofa þótt klukkan væri að skríða í eitt.

"Hello, uhm, this is kind of an emergency..." byrjaði Stefan símtalið og svo tók ég við eftir fremsta megni. Það er undarlegt að tala í síma í gegnum skráargat, ég mæli ekki með því. Meðan Líney og Siggi tóku til verkfæri (hver fann upp sexstjörnuskrúfuna?! þarf að finna þann snilling í fjöru...) leitaði ég að mögulegum útbrotstólum í öllum skápum en varð ekki mikið ágengt: naglaklippur, skæri, ... ekkert dugði til að losa skrúfurnar mín megin. Siggi var með þetta fína skrúfjárn sem passaði næstum því og tókst bæði að losa skrúfur og ýta út lykilbútnum brotna.

Hvað gætum við gert næst? Ekki áttum við nógu langan stiga til að ná upp á aðra hæð og þess utan er glugginn frekar óþægilegur (lesist: nánast ómögulegur) útgöngu. Þá fékk ég hugmynd. Tannþráður! Ég sendi tannþráðsenda út um gluggann og niðri í garði batt Líney poka með skrúfjárni og lykli að herbergi Stefans (ef ske kynni að hann passaði) fastan svo ég gæti veitt herlegheitin aftur upp. Nú var hafist handa við að losa skrúfur og prófa lykla. Lykillinn atarna reyndist vera nákvæm spegilmynd baðherbergislykilsins og því borin von að hann gæti hjálpað. Ekkert þýddi heldur að skrúfa af hurðarhúninn og hjarirnar voru pikkfastar.

Hinu megin hurðarinnar upphófust nú tilraunir með herðatré enda sumir þeim megin komnir í spreng og langaði að nýta baðaðstöðuna. Herðatréð festist í skránni dágóða stund og þótt mér þætti þetta ennþá mjög fyndið, absúrd og súrrealískt þá var baðkarið kannski ekki alveg besti rúmkostur sem ég gat óskað mér það sem eftir lifði nætur. Því var hringt á lásasmið og herðatréð náðist út með braki og brestum rétt í tæka tíð til að smiðurinn knái gæti komist að með tólin sín og opnað dyrnar. Þetta varð dýrasta klósettferð lífs míns. Kettir í Norðurmýri settu upp á sér stýri og úti er ævintýri.

Nýja Jórvík

Stórborgin speglast í einu háhýsanna

Yfirþyrmandi. Þannig fannst mér New York vera. Mannmergð, háhýsi, dýrtíð. En líka almenningssamgöngur sem virka, notalegir staðir á borð við Central Park, líf allan sólarhringinn. Svolítið mikið þannig samt að maður þarf að vita hvert skal halda. Vita hvar góðu staðirnir eru. Mér til happs var Ragnheiður í fríi en hún þekkir aragrúa af góðum stöðum og lóðsaði mig bókstaflega um allt, algjör bjargvættur.

Rólegheit í Central Park

Það var svo skemmtilegt að standa kannski úti á götu í hringiðu og vita ekkert hvert skyldi halda, þá þekkti Ragnheiður einhvern veitingastað, kaffihús eða kirkju í nágrenninu þar sem gaman var að líta inn. Þannig gengum við inn á óvænta kórtónleika í einni stærstu kirkju heims, smokruðum okkur út í horn til að fá borð á litlu tehúsi, fengum æðislegan malasískan mat á veitingahúsi sem leit út fyrir að vera dyrnar einar utan frá séð, fylgdumst með ítölskum mafíósum meðan við borðuðum bestu flatbökur borgarinnar (skv. vini Ragnheiðar, hann prófaði alla pizzustaði borgarinnar á einu ári eða svo) og fleira og fleira.

Ragna á malasíska veitingastaðnum

Á rölti nálægt CNYU

Auðvitað heimsóttum við líka víðfræga staði, sigldum til Staten Island, týndum okkur í söfnum og reyndum að halda aftur af okkur til að ganga ekki alveg af okkur lappirnar. Náttúrugripasafnið var samt svo ótrúlega skemmtilegt að við fórum eins og í leiðslu úr einum salnum í annan, vorum alveg gjörsamlega búnar á því í lokin og hefðum örugglega bara staðið úti á götu, svangar og pirraðar ef ekki hefði komið til sniðuga svarta bókin hennar Karenar sem leiddi okkur í teboð til drottningarinnar í Undralandi þar sem við hlóðum batteríin með skjaldbökuskonsum.

Við sáum Frelsisstyttuna og borgina frá sjó af Staten Island Ferry

Á degi heilags Patreks voru hátíðahöld í bænum og skrúðganga mikil gekk fram hjá Central Park og Metropolitan safninu sem var áfangastaður dagsins. Þegar við vorum að nálgast safnið heyrðum við lúðrahljóm og þyriltrommur í fjarska og ég hljóp ringluð af stað til að missa nú ekki af skrúðgöngunni. Missa af henni? Ég gerði mér ekki alveg grein fyrir stærðinni. Við sáum hesta, sekkjapípur, skotapils, trommur, fimleikahópa, fólk í alls konar búningum og grænmálaða áhorfendur í írskum lopapeysum. Gáfumst svo upp á skosk/írsk/bandarískum þjóðlögum og skutumst í langan og góðan safnleiðangur meðan skrúðgangan hélt áfram og þegar við komum út var eins og við hefðum aldrei skroppið frá, við misstum ekki af neinu - skrúðgangan virtist endalaus!

Íslenskt skyr í matvörubúð á Broadway

Síðar sama kvöld endaði kráarrölt ofan í kjallara á tónleikum með Sprengjuhöllinni og Ingrid Olava. Þar var Íslendingasamkunda mikil og ég sem hafði ætlað mér að dansa svolítið gleymdi því bara og datt í samræður enda alltaf gaman að hitta gamla félaga sem ég hafði jafnvel ekki séð síðan í grunnskóla.

Mósaíkveggmynd í Harlem

Helgina í lok New York vikunnar kom Valla í heimsókn. Peta frænka Ragnheiðar hafði nefnilega boðist til að sýna okkur vinkonunum heimkynni Sameinuðu þjóðanna í New York og slíku boði er ekki hægt að hafna! Það var sko heimsókn í lagi, enda Peta alveg hafsjór af fróðleik um allt sem varðar utanríkismál og ekki síður um hvert skuli halda til að finna hitt og þetta í borginni.

Bindum enda á stríð í heiminum - skýr skilaboð frá þessari styttu

Fleiri myndir frá New York borg er að finna hér og vonandi gefst bráðum tími til að púsla saman og bæta við skrúðgöngumynd frá írska hátíðardeginum hans heilags Patreks.

Sandkastali

Við Helga byggðum sandkastala í Nauthólsvík í dag

Einu sinni verður allt fyrst...

Tjah, ég held svei mér þá að ég hafi aldrei áður farið niður á Austurvöll til að hlusta á ræðuhöld, kóra syngja, lúðra glymja og fána blakta á 17. júní. Man einna helst eftir sölubásum og blöðrum í Lækjargötu, tónleikum á sendibíla-sviði við höfnina, og þá félaga Bjössa Bollu og Tóta trúð reyna að vera fyndnir í Hallargarðinum hjá Thor-Jensen-húsinu við Fríkirkjuveginn.


Samt er ég búin að stefna svo mörgum ferðamönnum niður í bæ á 17. júní til að hlusta á þessa hátíðardagskrá að ég ákvað að skella mér í morgun. Svona svipað og ég man að flestir í Freiberg höfðu aldrei séð Bergmannparade, skrúðgöngu námuverkamannanna, einfaldlega af því að það átti sér stað á hverju ári og því alltaf hægt að fara næsta ár þar á eftir... nú eða bara aldrei.


Þetta var ágætt. Gott veður aldrei þessu vant og mér fannst gott að forsætisráðherra var ekkert að fegra hlutina þegar hún reyndi að blása mönnum kjark í brjóst. Hins vegar brá mér svolítið við að sjá alla löggæsluna og hvernig nokkrir voru hreinlega umkringdir hægt og hljótt af lögreglumönnum svona eins og ef ske kynni að þeir myndu láta í sér heyra. Hrrrollur.